Arista Fotografie - Arista fotografie

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

De supermarkt, de auto en de fotograaf

Gepubliceerd door Arista Fotografie in Algemeen · 24/8/2015 15:52:12


Vanochtend was het alweer vroeg dag. Om 1/2 6 ging de wekker. Snel even opfrissen en een ontbijtje met koffie naar binnen werken, zodat ik op tijd in de auto kan zitten. Vandaag ga ik weer op pad om een hondenwedstrijd te fotograferen.

Gelukkig had ik gister al getankt, dus ik kan meteen op weg. Terwijl de zon zich voorzichtig laat zien draai ik de nog rustige snelweg op. Heerlijk al die ruimte, dat rijdt lekker door. Na een voorspoedige reis van iets meer dan 100 kilometer arriveer ik op het proeventerrein. Het is al aardig druk met honden en hun baasjes. Ik groet de bekenden die ik tegenkom en ga op zoek naar de koffiekraam. Lekker, een warm bakkie, want hoewel de zon zijn best doet is het toch nog aardig frisjes.

Na het introductiepraatje van de organisatie gaat iedereen naar zijn eerste proef. Ook ik ga het veld in en installeer me om aan het werk te gaan. Ik controleer de instellingen van de camera, stel de belichting in en dan kunnen we beginnen. De hele dag zie ik hoe honden en baasjes samen de proef afleggen. Soms is het echt een kippenvelmoment, zo mooi werken hond en baasje samen om het "probleem" op te lossen. Ik doe mijn best om iedere combinatie optimaal op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook al betekent dat, dat ik soms in een onmogelijke houding moet zitten of liggen, midden in de brandnetels zit of midden in een hondendrol of modderplas. Het maakt me niet uit, mijn fysio moet ook eten en de wasmachine heb ik ten slotte niet voor niets gekocht.

Na een lange dag met mooi hondenwerk begint het wachten op de uitslag. Ik maak hier en daar een praatje en schiet hier en daar nog een foto. Na de prijsuitreiking en de foto's van de prijswinnaars kan ik aan de rit naar huis beginnen.

Om 1/2 8 rijd ik mijn woonplaats in. Mooi op tijd om nog even de supermarkt in te schieten en een paar boodschappen te doen. Voor vanavond houd ik het makkelijk met een pizza. Bij de kassa vraagt de kassajuffrouw of ze even in mijn boodschappentas mag kijken. Natuurlijk mag dat, die tas is immers leeg. De kassajuffrouw scant alle artikelen en ik reken de € 12,75 met mijn pinpas af. Nog even loop ik langs de fotozaak tegenover de supermarkt om in de etalage te kijken en ik denk "Van de week toch maar even tijd maken om langs te gaan. Het wordt tijd om eens naar een nieuw toestel te gaan kijken."

Thuis aangekomen zet ik de computer en de oven aan. Ik kruip snel achter de computer om wat foto's te verwerken voor Facebook. Uiteraard de foto's van de prijswinnaars en nog een paar foto's voor de sfeerimpressie. Als de foto's op Facebook staan meldt de oven dat de pizza klaar is. Ik zet de TV aan en plof op de bank. Op TV is het programma "Autodieven betrapt!" waarin de Amerikaanse politie een auto met deur open en de sleutel in het contact achter laat om autodieven op heterdaad te betrappen. Het gaat best ver, zo'n lokauto. Maar het kan iedereen overkomen. Handen vol met boodschappen, dus je laat je sleutel even bij de auto achter. Je komt binnen en de hond blijkt zijn behoefte te hebben gedaan, dus dat wil je wel meteen opruimen. Dan gaat de telefoon… En voor je het weet vergeet je dat je sleutel nog in het contactslot zit. Ik moet er niet aan denken hoe ik me zou voelen als mijn autootje vervolgens door een onverlaat wordt meegenomen.

Wanneer ik mijn pizza op heb, staan alle foto's inmiddels op de computer. Voor de zekerheid maak ik eerst een back up. Ondertussen kijk ik wat er verkocht is van de foto's van afgelopen weekeinde. Dat valt helaas tegen. Ik surf verder over het internet. "Hé, een foto die ik afgelopen weekeinde heb gemaakt" denk ik. "En daar nog één, en nog één". Voor de zekerheid kijk ik nog even bij de verkopen van de foto's. Helaas constateer ik dat geen van de foto's die ik tegen kwam is gekocht. Teleurgesteld vraag ik me af waarom men bij de supermarkt wel netjes afrekent, niet de auto van de buurman meeneemt als hij zijn sleutel in het contact heeft laten zitten, maar wel mijn foto's van mijn website plukt zonder er voor te betalen, om ze vervolgens te pas en te onpas te gaan gebruiken. Geïrriteerd stuur ik de betreffende sites een e-mail dat ze mijn foto's, zonder er voor te hebben betaald en zonder mijn toestemming gebruiken. Of ze ze zo snel mogelijk willen verwijderen of er alsnog voor willen betalen. Al snel komen de eerste reacties binnen: "Je hebt ze zelf toch ook op internet gezet?", "Maar het is toch mijn hond!". Moedeloos stuur ik een e-mail terug om uit te leggen dat, ook al staat een foto op internet, de maker het auteursrecht op die foto heeft en toestemming moet geven als je een foto van hem wilt gebruiken. En nee, een hond heeft geen portretrecht. En al zou er sprake zijn van portretrecht, alleen als de geportretteerde een redelijk belang heeft bij het niet publiceren van de foto, mag ik die foto niet op internet zetten.

Gefrustreerd ga ik naar bed. Het gevoel van genieten van het mooie hondenwerk ben ik helaas helemaal kwijt. Stiekem denk ik er over morgen de auto van de buurman maar mee te nemen als ik naar de supermarkt moet, waar ik uiteraard niet afreken…



Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu